We’ll meet Again

Deze blog heb ik als titel “We’ll meet Again” gegeven.Het is voorjaar 2025 en overal om me heen zijn activiteiten rondom 80 jaar bevrijding.

Er was een prachtige muziektheatervoorstelling “It Spoar Werom” gebaseerd op het boek “Had het anders gekund” van Abel de Jong. Op 3 mei liep ik, samen met mijn zus, een wandeltocht rond Heeg en Oudega waarin de wapendropping en andere gebeurtenissen uit die tijd in deze omgeving werden nagespeeld. En in Abbega repeteren vrienden van me voor het muziektheaterstuk “Frjemd” wat in september wordt opgevoerd over de vele onderduikers in het dorp. Met mijn koor mocht ik ook meedoen aan een verhalenroute in Wommels. Langs vertellers liep je door het dorp en in de prachtige kerk op de terp mochten wij, de “Freulesjongers” en “Sjong”, de route afsluiten met een aantal liederen die verbonden zijn aan de oorlog. “We’ll meet Again” van Vera Lynn kon en mocht natuurlijk niet ontbreken. Het herdenken van de bevrijding 80 jaar geleden en de gruwelijkheden rond de tweede wereldoorlog, maar natuurlijk ook stil staan bij alles wat er nu om ons heen gebeurt. Wat zou ik hebben gedaan? Zou ik dapper kunnen en durven zijn? En daarnaast natuurlijk ook het besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.

Eind april mocht ik weer voor de botuline, het was de vierentwintigste keer las ik in de brief die naar mij, digitaal, werd gestuurd. Elke keer verlopen de bezoekjes volgens een bepaald patroon. Soms ga ik alleen en als mijn vriend vrij is gaat hij mee. Ik parkeer de auto op het terrein van het MCL en loop een beetje gespannen naar binnen. Ik weet wat er gaat komen, maar toch is daar altijd wel een “kriebel” in mijn buik. Thuis heb ik de routine vragenlijsten al ingevuld en kan ik dus meteen door naar de afdeling.

Meteen rechts, voor het restaurant langs, de trap op naar boven naar afdeling 8. De QR-code scannen, waarna het scherm je vertelt dat je bent aangemeld en dan wachten op de stoeltjes voor de behandelkamer. Soms zitten daar ook anderen mensen en ik vraag mij vaak af of deze mensen ook dystonie hebben en wat voor soort. Waarschijnlijk denken zij dat ook van mij. Wanneer ik naar binnen word geroepen, wachten daar altijd de neurologe en haar assistente op me. Ik mag gaan zitten en ondertussen worden de twee elektroden al op mijn arm geplakt. Hoe ging het deze keer? Bijzonderheden? Of een opmerking over de kleding, vakantie of het weer zijn de opmaat voor de eigenlijke reden van mijn bezoek. Rustig zitten, ontspan je Ellen, schouders laag, adem rustig uit wanneer ze zegt dat ze prikt en probeer niet te denken aan de één na laatste injectie, want die is altijd heel pijnlijk. En hup, binnen een kwartier sta ik weer buiten. Het is klaar, ze zitten er weer in, tot over drie maanden. “We’ll meet Again”. Opluchting dat er iets is waardoor het minder belastend is, bevrijding van de spanning in mijn nek en het schudden van het hoofd, maar ook elke keer beetje weemoed naar de tijd dat ik alles kon.

“Krijg je wel eens een reactie op je blog?” vroeg iemand mij laatst. Jazeker! Mensen reageren via de mail en vertellen vaak dat ze zich in mijn blogs herkennen. Er ontstaat soms een briefwisseling en ik heb ook al een keertje telefonisch contact met iemand gehad, waarbij net dystonie was vastgesteld. Hij had vragen en op een aantal daarvan kon ik antwoord geven. Met een lotgenoot babbelen is fijn, je herkent dingen van jezelf en je voelt je minder “eenzaam” in je aandoening. En ja, ik ben een keertje aangesproken in de spreekkamer van het MCL door iemand die me herkende van de foto in de Tonus. Maar het meest bijzondere was toch wel dat mijn zus een oude klasgenoot terugvond. Nou ja, de schoolvriend vond haar. Lang verhaal kort. De partner van de schoolvriend bleek aan dystonie te lijden. En zoals dat vaak gaat wanneer je net aan de aandoening lijdt, ga je lezen en wordt je lid van de Dystonie Vereniging. Al bladerend door de Tonus kwamen ze mijn blog tegen. Mijn naam werd herkend als …zou dat “de zus van…” zijn. Via mij is er wat info uitgewisseld en heeft mijn zus contact opgenomen met haar oude klasgenoot. Ze gaan elkaar binnenkort weer zien. Of mag ik zeggen een weerzien. “We’ll meet Again”. Hoe bijzonder.

Buiten schijnt vandaag de zon volop. Het lijkt wel zomer. Tijd om naar buiten te gaan. Te veel achter de laptop zitten is niet bevorderlijk voor het welzijn van mijn nek maar tussen uitbundig bloeiende bermen fietsen of wandelen wel dus… ik ga.

Heb het goed deze zomer! “We’ll meet Again” via de site van de Dystonie Vereniging, de Tonus of in de wachtkamer van het MCL waar ik volgende keer voor de vijfentwintigste keer de botuline krijg toegediend. Misschien moet ik het vieren!

Wil je reageren? Dat kan! ellensblog64@gmail.com