Het leven
geboren als mens, terwijl
de tijd vluchtig zich in jaren
heeft verplaatst, is het gevoel
van mens ‘zijn’ verstoord
door het deinen van dystonie
op golven van hoop en vrees
soms blijmoedig, dan weer
treurnis, doch het past in
het ritme dat het lijden
voor ieder mens een
afzonderlijke gebeurtenis is,
dan wordt de tol duur betaald
wanneer zorgen en pijn
onbegrepen door het
eigen brein, zoals eb en vloed
telkens de scheidslijn
van gaan en komen passeert
is dit het leven is dit het lot
is dit onomkeerbaar of ligt
de sleutel bij de wetenschap
die eens het lichaam en geest
de rust kan geven die het
o zo verdient