Blog Ellen Postma: Golven

De golven slaan stuk op het strand. Kleine drieteenstrandlopertjes dribbelen mee met de waterlijn, kite surfers maken metershoge sprongen en wolkenpartijen, als op een schilderij, hangen in de lucht.

Ik loop langs het strand van Noordwijk. Strand, ik ben dol op strand.
In mijn hoofd komt altijd de vraag op “Waar is dit water al geweest? Was het ooit een gletsjer in Noorwegen of viel het als water in een oerwoud in Suriname of heb ik er al eens in gezwommen op het Sneekermeer?“ Water, het is lieflijk op een mooie dag maar vernietigend als er teveel is. Altijd is er dat besef en die verwondering in mij. Wat is dit mooi.

Het is herfst en ik ben voor een minivakantie met een vriendin op pad. We hadden niet meer gepland dan een hotel vlakbij de boulevard, lege agenda en duimen voor redelijk weer.

Een week geleden ben ik geprikt. Altijd een dubbel gevoel. Fijn dat het er is en ook besef dat de dystonie er is en nooit weg zal gaan. In de wachtkamer dit keer een bijzondere ontmoeting. Als reactie op mijn opmerking over de dystoniedag reageert iemand anders. Er ontspint zich een gesprek over de afstand die je vanuit het noorden moet afleggen om er te komen, autorijden, dingen niet meer kunnen en botuline. Het blijkt iemand die ooit mij aansprak toen ik optrad in de foyer in Sneek. Toen ik nét wist wat er met mijn nek aan de hand was, toen ik nog in fase zat dat ik dacht dat ik er af zou ko- men. Ja, dat zou me zeker lukken! Toen ik ook vreselijk worstelde met het ongemak en de pijn van mijn lijf. Hoe bijzonder en toevallig was deze ontmoeting. Waardevol.

De eerste weken na het prikken reageert mijn lijf. Stijve nek, soms kaakklemmen en soms wat hangerig. Ik weet dat het gebeurt en toch ben ik er ook elke keer door verrast. Ook het weer werkt niet mee. Volgens mij heb- ben ze een deken over ons heen gehangen en weet de zon niet meer dat hij er doorheen moet prikken om ons een beetje op te vrolijken. Het is vochtig en fris. Er zijn middagdutjes, bankhangen en lezen. Maar ook tijd voor bezinning.

Op mijn yogamatje kom ik tot rust. In de lessen wordt rekening gehouden met de tijd van het jaar. Thema’s als toelaten, loslaten en accepteren.
Toelaten zit voor loslaten wordt er gezegd. Ja, was het maar zo’n feest! Soms wil dat gewoon niet. Dan kan ik niet toelaten dat mijn lijf niet doet wat ik wil. Dat het draait en niet soepel is in de nek.
Loslaten… klinkt makkelijk maar wat is dat precies en hoe doe je dat dan? En als toetje accepteren. Tsja… ik doe daar mijn best op.

En dat hoeft ook weer niet want “je mag het laten zijn.” Grote thema’s!

Maar ik heb ook weer wat actie onder- nomen. Heb weer een goede fysio gezocht en wil mijn rug, die wat begon te kraken onder dat steeds beetje scheef staan en hangen, weer wat aandacht geven.
Ook heb ik het ommetje (van Erik Scherder in coronatijd een hit) weer ingevoerd. Probeer weer een half uurtje naar buiten te gaan. Ook in mist of in regen.

Én we gingen in Noordwijk spontaan naar een Qi gong yogales. Een les met flow, met soepele bewegingen en steeds de metafoor met de zee. In en uitademen, je armen bewegen als een golf, je lijf rustig mee laten deinen in de beweging. Samen met de muziek en de mooie ruimte kwam er rust in het lijf. Het werd soepel en ik voelde geen beperking in mijn nek, hij deed het gewoon! Stromen, daar was het weer. Ik voelde me blij en dankbaar. Ondanks de dystonie is mijn lijf nog steeds van mij en werkt het mee.

Ik ben weer thuis en merk dat de zee, het wandelen, de yoga, de strandtent en de heerlijke gesprekken met mijn vriendin me opgeladen hebben.
Toch is er vandaag een rustdag, of misschien wel meer dan één. Even op adem komen, even niet té veel doen, even lief voor mijn lijf zijn en even toelaten. Ja dat!

Ik ga maar genieten van de herfst en van de golven.
Laat maar stromen.

Wil je reageren? Dat kan!
ellensblog64@gmail.com