Ik laat me niet beperken door mijn beperking
Een interview met tafeltennisser Yannick Paredis
Twintig jaar en op en top sportman. De Paralympische Spelen in Parijs kwamen voor hem net te vroeg, maar alle focus ligt nu al op Los Angeles 2028. We interviewden Yannick Paredis, die tussen zijn drukke trainingsschema en studie hbo-sportkunde, even tijd kon vrijmaken. We vroegen hem naar zijn leven als jonge dystoniepatiënt – vanaf de basisschool tot aan zijn huidige leven als jonge twintiger. Een inter- view over jeugd, sport, ambitie en toekomst.
Wanneer is bij jou dystonie geconstateerd?
“Vanaf mijn vijfde kreeg ik last van ongecontroleerde bewegingen. Het begon bij mijn hand maar al snel kreeg ik last van mijn spraak en van mijn rug. De fysiotherapeut waar ik terecht kwam, was zeer alert en stuurde me door naar een kinderarts, die me weer doorstuurde naar een neuroloog. De diagnose dystonie is redelijk snel daarna gesteld.”
Wat was de impact van je dystonie tijdens je lagere schooljaren?
“Vanaf groep 3 kon ik niet meer op mijn eigen basis- school blijven omdat ze me niet meer de juiste bege- leiding konden geven. Ik ging snel achteruit en was ondertussen in een rolstoel beland. Vanaf groep 4 ben ik naar een mytylschool gegaan. Met name mijn ouders hadden daar wel even moeite mee, maar ikzelf heb dat niet als negatief ervaren. Ik zag alleen maar leuke nieu- we klasgenoten en voelde me snel thuis. Wat jammer is, is dat je binding met je eigen dorp verwatert. In het begin komen oude vriendjes nog wel langs maar dat verandert, helemaal als je ook je positie in het G-team van de lokale voetbalclub moet opgeven.
Op mijn achtste heb ik een DBS-operatie gehad en dat heeft weer heel veel positief veranderd. Ik kon weer beter lopen en van passief veranderde mijn wereld weer naar actief. Het was ook de tijd dat ik startte met tafeltennis en erachter kwam dat ik talent had. Het laatste jaar van de lagere school ging ik één dag per week terug naar mijn oude klas en na groep 8 startte ik op een normale vmbo-school.”
Hoe heb je de middelbare school en je tienerjaren ervaren?
“Op de eerste dag van de middelbare school heb ik een presentatie over mijzelf gegeven. Over mijn dystonie, mijn beperkingen, over de aanpassingen die voor mij waren gedaan op school. Dat heeft me alleen maar positieve reacties gegeven. Dystonie heeft me nooit in vriendschappen beperkt. Mijn zorgcoördinator op school is wel erg belangrijk geweest. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik met kleine aanpassingen, zoals op de computer werken, foto’s maken van het bord en meer tijd bij toetsen, zonder problemen mijn diploma heb behaald. Daarna ben ik naar Papendal verhuisd en heb daar een mbo-opleiding gevolgd en momenteel zit ik alweer in het tweede jaar van mijn hbo-studie.”
Student, topsporter en straks misschien olympiër… Welke toekomstplannen heb je allemaal?
“Naast mijn studie hbo-sportkunde train ik vier uur per dag met andere paralympische tafeltennissers. Ik woon doordeweeks op het topsportrainingscentrum Papendal met honderden andere sporters. Zover ik weet zijn er geen andere sporters met dystonie, maar we kijken so- wieso niet naar beperkingen. Uitgaan doe ik niet vaak, dat heeft met name met mijn sport en fitheid te maken. Af en toe gaan we wel eens de stad in. Een grappige er- varing was dat ik, geheel nuchter, geweigerd werd bij de ingang van een club omdat men dacht dat ik dronken was. Door mijn dystonie ben ik wat moeilijker verstaan- baar. Gelukkig springen mijn vrienden dan voor me in de bres en kunnen we er achteraf om lachen.
De komende vier jaar staan voor mij in het teken van de Paralympische Spelen. Parijs kwam net te vroeg, maar mijn kansen voor Los Angeles zijn zeker realistisch.
Verder hoop ik natuurlijk af te studeren en ik zou graag sportleraar willen worden op een mytylschool. Mijn ambitie is om gehandicapte kinderen aan het sporten te krijgen. Met sporten ligt je focus op wat je doet en niet op je beperking. Het leert je om te gaan met de teleurstellingen van verliezen maar ook het ervaren van het euforische gevoel van winnen. Ik heb me niet laten beperken door mijn beperking en die mentale sterkte zou ik door middel van sport graag willen meegeven aan andere jongeren.”
De Dystonie Vereniging zal Yannick op de voet volgen in zijn route naar Los Angeles en regelmatig een update plaatsen over zijn prestaties. Wil je zelf Yannick volgen of hem steunen in zijn ambities, kijk dan ook eens op zijn site: www.yannickparedis.nl