Gedicht: vleugels

vleugels

dat we dromen op vleugels, schudden
in de windvallen die blijven komen
waar het vliegen ons de vrijheid geeft
zodat we alles bezien als een kleine

onoverkomelijke hindernis

we gaan door wolken, wolken vol regens
en we vullen er onze ogen mee om
er tranen van te maken, want vaak zijn ze op
en snikken we alsof we in de droogte

van een woestijn zoeken naar een oase
die dan zo verrukkelijk bemoedigend kan zijn

het aangedane – dystonie – het gekregene
in vele soorten klinkt bij tijden als een
applaus in lege zalen

elze schollema